Viser arkivet for stikkord arbeiderpartiet

Stortingspolitikarar utan ryggrad.

Avisa Firda skriv om den høgaktuelle OL-saka og stortingsrepresentantane frå Sogn og Fjordane i dag. Kva meiner dei om dette? Det viser seg at dei meiner både det eine og det andre. På same tid! Ingen av dei mannar seg opp til eit klart standpunkt! Her skal vi altså svi av eit tosifra milliardbeløp på ein fest i Oslo samstundes som det skal kuttast inn til beinet i Sogn og Fjordane. Svaret frå stortingspolitikarane burde sjølvsagt ha vore eit rungane NEI til OL i Oslo i 2022.

Kva skal vi med slike politikarar? Kva skal vi med politikarar som ikkje maktar å ta klare standpunkt? Kva skal vi med politikarar som ikkje maktar å stå rakrygga opp mot makta i Oslo? Kva skal vi med politikarar som berre er opptatt av taktikk og snur kappa etter vinden? No må vi snakke eit språk dei forstår. Vi må skape veljarflukt. Stem på dei partia som seier nei til OL i Oslo i 2022, både ved kommunevalet neste år og ved neste stotingsval. No er det lenge til stortingsvalet i 2017, og politikarane kjem til å spekulere i at vi veljarar har dårleg hugs. Men då trur eg dei gjer opp rekning utan vert.

Ap er for liberale.

Eg likar mykje av politikken til Arbeiderpartiet. Men på eit område er eg veldig ueinig. Ap er eit svært liberalt parti når det kjem til gen- og bioteknologi. Partiet vil fjerne forbodet mot eggdonasjon, opne for assistert befruktning til einslege kvinner og seier ja til tidleg ultralyd. I tillegg verkar det som det er positive haldningar til surrogati i Arbeiderpartiet.

Er det berre teknologien som skal setje grenser for kva vi skal godta innanfor bioteknologien? Eg meiner det og går nokre etiske grenser, som Ap fullstendig overser.

Vi er no i ferd med å fjerne oss veldig langt frå den naturlege måten å få barn på. Det må vere grenser for kor mykje vi skal tukle med det naturlege, med biologien. Etter mitt syn bør vi ha mykje større respekt for det naturlege. Vi må ha større respekt for skaparverket, rett og slett.

Bioteknologinemda tilrår å opne for eggdonasjon, men nemda var delt når dei skulle gje rådet sitt. Dette er kontroversielt. Og kvifor skal vi eigentleg gje assistert befruktning til einslege kvinner? Eg meiner at utgangspunktet må vere at barn har to foreldre. Av omsyn til barnet. Frå naturen si side er det lagt opp til at det skal vere slik. Har vi rett til å ta frå borna retten til ein far? Har vi rett til å oppheve grunnlaget for seksuell reproduksjon – nemleg samliv mellom mann og kvinne? Tidleg ultralyd har og problematiske sider. Mange fryktar sorteringssamfunnet. Danmark har tidleg ultralyd. Det har ført til at 99% av barn som er diagnostisert med Downs syndrom blir aborterte.

Med bagrunn i dette er eg veldig i tvil om eg vil stemme på Arbeiderpartiet ved valet til hausten. Eg les ein artikkel på aftenposten.no. Der står det at på grunn av sterk ueinigheit i regjeringa i desse spørsmåla, vil det ikkje bli lagt fram framlegg om endringar i bioteknologilova no. Senterpartiet er sterkt i mot dei endringane Ap vil ha. Senterpartiet fortener ros for å ta denne kampen i regjeringa, mot eit større og sterkare Arbeiderpartiet. Eit anna parti som er til å stole på i slike alvorlege og viktige verdispørsmål er sjølvsagt KrF.

Tenkt deg godt om før du puttar stemmesetelen i urna i september. Dette er viktige saker!

Idretten får betre arbeidsvilkår

Regjeringa la for kort tid sidan fram ei ny idrettsmelding. Idrett er det den største folkerørsla vi har i landet. Idretten og dei frivillige organisasjonane gjer ein stor innsats for eit levande lokalmiljø og er ein viktig demokratisk ressurs for storsamfunnet. Mange menneske legg ned eit stort gratis arbeid i alle desse frivillige organisasjonane.

Gjennom idrettsmeldinga legg regjeringa til rette slik at alle som ynskjer det skal få høve til å delta i idrett eller drive eigenorganisert fysisk aktivitet. Idretten rekrutterer frå det breie laget av folket og er dermed ein viktig arena for sosialt fellesskap og integrering. Idretten er også ein viktig møteplass på tvers av generasjonar og sosiale skiljeliner.

Manglande fysisk aktivitet med vektauke og andre livsstilssjukdomar, er eit aukande samfunnsproblem. Samfunnet brukar i dag langt over 100 milliardar kroner til spesialisthelsetenester og andre tiltak innan helsesektoren. Desse midlane blir i hovudsak brukt på behandling og ”reparasjon” av sjukdommar og skadar. Lite blir nytta til førebygging. I den nye samhandlingsreforma har førebygging fått ein mykje breiare plass i helsevesenet. Idrett og fysisk aktivitet er noko av det beste førebyggande arbeidet vi har. Idretten må difor koplast til og bli ein viktig del av samhandlingsreforma.

Endring av tippenøkkelen
Gjennom idrettsmeldinga forslår den raud-grøne regjeringa å endre tippenøkkelen slik at idretten får auka sin del av overskotet frå Norsk Tipping frå 45,5% til 64%. Regjeringa vil gradvis fase inn den auka overføringa til idretten. Ved full utteljing vil gi 650 millionar ekstra til idretten. Norsk idrett har i dag eit stort etterslep på spelemidlar til idrettsanlegg. Det er fire til fem års ventetid på utbetaling av spelemidlar til idrettsanlegg, og på landsbasis aukar etterslepet med omlag 200 millionar kroner kvart år. Omlegginga må også medverke til at idretten styrker arbeidet med å inkludere funksjonshemma og grupper som i dag i liten grad deltek i idrettsaktivitetar. Også tiltak for å legge til rette for friluftsliv skal prioriterast som ein del av dette. Gjennom endringa av tippenøkkelen vil løyvinga til kulturformål bli redusert. Dette skal fullt ut kompenserast gjennom auka løyvingar over statsbudsjettet.

Momskompensasjonen
Regjeringa har auka meirverdikompensasjonen til frivillig sektor med 212 millionar kroner i 2011. Til saman får frivillig sektor kompensasjon gjennom statsbudsjettet for 627 millionar i 2012. I tillegg vert også det gitt momskompensasjon til bygging av idrettsanlegg på 62 millionar. Denne satsinga for å styrke og betre rammevilkåra til frivillig sektor er historisk og er eit av dei viktige elementa i Kulturløftet. Målet for denne ordninga er å kompensere for utgifter som frivillige organisasjonar har til meirverdiavgift ved bygging av anlegg og kjøp av varer og tenester. Arbeidarpartiet vil sikre at momskompensasjonsordninga blir trappa opp til 1,2 milliardar kroner i 2014.

Framleis grasrotdel
Den raud-grøne regjeringa har innført grasrotdelen, som gir spelarar hos Norsk Tipping høve til å bestemme kva overskotet skal gå til. Kvar enkelt spelar kan velje kva for lag eller organisasjon som får fem prosent av innsatsen. Dersom nokon spelar Lotto for hundre kroner, går fem kroner til grasrotmottakaren. Om lag 650 000 spelarar har knytt seg til grasrotdelen. Frå 2009 og til 2012 er det spelt inn 771 millionar til lokale lag og organisasjonar. Mykje av dette har gått til idrettsføremål. Arbeidarpartiet vil vidareutvikle denne ordninga.

Kulturløft
Kultur og idrett har fått mykje betre rammevilkår under den raud-grøne regjeringa. Forpliktingane gjennom kulturløftet om at ein prosent av statsbudsjettet skal gå til kultur innan 2014 står fast. Idretten er vår største frivillige rørsle. Noregs Idrettsforbund har to millionar medlemmar og fleire hundre tusen frivillige, som er med på å skape eit positivt aktivitetstilbod for barn, unge og vaksne over heile landet. Gjennom idrettsmeldinga følgjer den raud-grøne regjeringa opp idrettsrørsla på ein god og framtidsretta måte.

Med helsing

Nils Støyva
fylkesleiar i Ap

Nordic Mining svarar Naustdal SV

Det er prisverdig at Nordic Mining ser seg nødde til å svare Naustdal SV, etter ein reportasje i Firda 12.04.2011. Dette viser i beste fall at dei finn krava vi har sett fram relevante.
Problemet er berre at det er Nordic Mining som tek på seg det politiske ansvaret ved å svare.
Bakgrunnen for reportasjen er at Naustdal SV har formulert nokre krav til den politiske handsaminga av saka, krava var ikkje meint som ei direkte oppfordring til svar frå utbyggar, i media.
Vi har gjennom ein lang prosess(Nordic Mining meldte si interesse i 2006) aktivt bidrege til å skape debatt om prosjektet, og desse krava har vekse fram hjå oss under denne prosessen.
Krava har materialisert seg utifrå enrome mender dokument, folkemøter, planprogram, konsekvensutgreiing/reguleringsplan, og lange diskusjonar innad i partiet samt i dei nemde folkemøter.

Det som heilt klart er eit problem med handsaminga av den potensielt største saka i nyare tid(iallefall i vår kommune), er at kommunestyret i Naustdal framleis ikkje har debattert saka.
Dei folkevalde har ikkje ein gong vore på Engebø og synfere området som er omsøkt regulert til “stor industri”. Kvifor er det slik?
Med so store konsekvensar og so store utfordringar som denne saka har vist seg å by på, er det vel å forvente at dei folkevalde har gjort seg grundig føre før ein går til vetak?
Men å gå til vedtak 11.05.2011 etter nær 4 års sakshandsaming, utan å ha diskutert saka i kommunestyresalen ein einaste gong, kan vel få dei fleste til å lure på kva det er vi har drive med.

Eg har stor forståing for at debattane som har rast i media, der debattantane vert sett opp mot kvarandre og meiningane kraftig “polarisert”, vert litt for mykje for “mannen i gata”.
Men slik vert det når dei folkevalde ikkje får diskutere sakene i kommunestyret, då vert media einaste talerøret.

Alle gongane Naustdal SV har prøvd å få saka på bordet til dei folkevalde, har ordførar Haakon Myrvang avist dette med at “…vi skal handtere dette når administrasjonen har kome med si tilråding”.
Ordførar Haakon Myrvang har klart det kunststykket å føre denne saka fram til handsaming utan politisk debatt og utan synfaring. Er dette ein “inkluderande prosess” ordførar?

Nrk gjorde i ein reportasje eit poeng utav at Naustdal Ap og Naustdal Høgre har fleirtal i kommunestyret om dei stemmer samla. Er det dette ordføraren har kalkulert utifrå?
Treng han ikkje legge til rette for debatt fordi han kjenner avstemmingsresultatet?
Eg har større tiltru til dei folkevalde i Naustdal enn dette. Eg trur at i ei sak med so store og langvarige rammer som her(50-100år?), so treng vi vissheit om at det vi vedtek er det rette.
Dei folkevalde treng å stille kvarandre spørsmål, diskutere ope og kanskje endåtil kome fram til betre løysingar. Det har vi ingen mogelegheit til under handsaminga av rådmannen si tilråding 11.05.2011.

Dei folkevalde i Naustdal har krav på ein betre prosess enn dette her. Vi skal handtere den sannsynleg største saka vi nokon gong kjem til å ta del i 11.05. Har ordføraren tenkt at dette skal vere møtet der vi gjer endeleg vedtak?
Har vi stilt dei rette krava til utbyggar, har vi fått på bordet gode nok avtalar, er vi trygge på konsekvensane, og har vi fått svar på det vi treng vite for å gjere våre val?
Det vert ein dårleg dag for Naustdal, og ikkje minst velgjarane som ga oss vårt mandat for 4 år sidan, om ordføraren får det vedtaket han seier i media at han vil ha.

Mandag 18.04.2011 kom rådmannen si tilråding, samt framforhandla avtalar med Nordic Mining på bordet. Er vi nøgd? Ein forhandlings situasjon, er eit spørsmål om makt. Har Naustdal stilt polistisk makt bak krava?

Naustdal SV fastheld sine krav.

For Naustdal SV
Ole Erik Thingnes

IKKJE ØYDELEGG FRAMTIDA VÅR MED MONSTERMASTER

Vedtaket om å bygge Monsterlina gjennom Sima-Simnanger er eit åtak på rettane til vår generasjon. Dersom Monstermastane vert bygd ut, er naturen vi skal leve med og av i framtida som vert råka. Nok ein gang har Arbeiderpartiet og Senterpartiet sett vekk frå omsynet til miljøet og rettane til oss som er unge i dag.

Statsminister Jens Stoltenberg talar pent om ansvar. Men kva for ansvarskjensle er det i å øydelegge nokre av landet og kanskje verdas mest majestetiske naturområde for å spare nokre kroner? Kva ansvarskjensle er det som har styrt Stoltenberg når han ikkje ein gang vil lytte til alle vi som veit det finst alternativ til nett denne utbygginga, alternativ som kunne trygga energitilgangen utan å øydelegge naturområder?

Vedtaket om å bygge ut Monsterlinene rører dei to mest råtne delane av norsk politikk; Mangelen på respekt for synspunkta og opplevingane til vanlege folk, og samrøret mellom kraftkapitalen og folkevalde. Når Stoltenberg ler av motstandarar og seier at ” alle vil ha straum, men ingen vil ha straummaster,” viser han kor lite han forstår av kvardagen utanfor Oslo sentrum, og kor lite villig han er til å lytte til dei som vert påverka av politikken statsministeren fører. Vi er mange som har synt at det finst alternativ som både kunne sikra Bergensområdet trygg tilgang til straum og samstundes verna naturområda. Men det vil ikkje Stoltenberg og Riis-Johansen lytte til. Og når vi veit at ein av dei viktigaste grunnane til at Monstermastene ”må” byggjast, er at oljeindustrien har behov for meir energi, så burde det vere rett og rimeleg at dei betalte for transportalternativ som verna naturen i Hardanger. Men samrøret mellom oljeselskapa og toppolitikarane er som vanleg sterkare enn det sunn fornuft kan bryte ned.

Vi som er unge i dag kjempar ein kamp om retten til å bestemme over eigen framtid. Den er endå ikkje tapt. Sosialistisk Ungdom kjem til å støtte folkeaksjonane og ungdomsråda i kampen, vi har lenkene klare.

Olav Magnus Linge
Leiar i Sosialistisk Ungdom

Aleksander Eilertsen
Fylkesleiar i Hordaland Sosialistisk Ungdom

Albert A. Øydvind
Fylkesleiar i Sogn og Fjordane Sosialistisk Ungdom

Ei juryordning for vår tid

Er dagens juryordning gått ut på dato ? Fleire faktorar taler for å erstatte juryen med ein stor meddomsrett, t.d. at dagens jury ikkje grunngjev dommen, samfunnet er endra, og vi har ei fersk domsavgjerd frå den europeiske menneskerettsdomstolen.

Juryordninga vart oppretta i 1887 for å beskytte vanlege folk mot embetsstanden si overmakt. Representantar for folket sjølv skulle ha det avgjerande ordet når staten utøvde si sterkaste maktutøving ovanfor enkeltpersonar. Domstolane sin legitimitet vart sikra ved at ein skulle ”dømmast av likemenn”. Dette prinsippet har vore viktig for utviklinga av den norske identiteten, og det vi i dag ser på som gode norske samfunnsverdiar.

Det er ingen tvil om at dette prinsippet skal bestå. Lekfolk skal framleis ha ein heilt sentral plass i norske rettssalar. Spørsmålet som i dag er knytt til juryordninga si framtid er difor ikkje om lekfolk skal delta ved avgjerd av straffesaker, men på kva måte dei skal delta.
Arbeiderpartiet sitt landsmøte har vedteke å erstatta dagens juryordning med ein stor meddomsrett av tre fagdommarar og seks lekdommarar. Eit vedtak eg støttar fullt ut.

Den største svakheita med dagens juryordning ligg i mangelen på grunngjeving. Får du avslag på søknad om oppføring av garasje får du ei grunngjeving. Blir du dømd til lova si strengaste straff, får du det ikkje. Dette meiner eg er uhaldbart og må bli endra.

Eg trur og at når ein må ha ei grunngjeving vil ein å sikra ei grundigare drøfting av spørsmålet om skuld. Usaklege argument og logiske bristar vil lettare bli luka ut når vurderingane bak avgjerda vert formulert skriftleg, og seinare skal kunne bli etterprøvd. Det vert større fokus på rasjonelle argument og mindre fokus på magefølelsar. Det vil gje betre rettstryggleik.

Det er også rart at man i alle andre saker både for lagmannsretten og tingretten gjev grunngjeving i spørsmålet om skuld. Berre ikkje i dei mest alvorlige sakene , dei som går for ein jury. Ein tiltalt kan altså oppleva å bli frifunnen med grunngjeving av tingretten, som er første instans, men dømd av juryen i lagmannsretten ( andre instans) utan grunngjeving. Dette er korkje tilfredsstillande for den som er tiltala eller for offera.

Ein nylig avsagt dom i den europeiske menneskerettsdomstolen (EMD) kan også framskunde arbeidet med å fornye juryordninga i Norge. Belgia blei dømd for brot på Den europeiske menneskerettskonvensjonen (EMK) artikkel 6, om rettferdig rettergang, på bakgrunn av at det ikkje vart gjeve ei grunngjeving for skuldspørsmålet. Høgsterett i Norge har same vurderingstema til handsaming no. Dagens juryordning kan med andre ord vera i utakt med forpliktingane våre etter den europeiske menneskerettskonvensjonen.
Høgsterett si avgjerd 19. desember 2008 om at ein har krav på grunngjeving ved ankenekting, set óg dagen si juryordning i eit merkelig lys.

Det er føreteke ein gjennomgang av valdtektsdommar i perioden 2003-2005. Av 47 ankesaker frå valdtektsdømde i tingretten, frifann juryen over halvparten. Ingen av påtalemakta sine anker over frifinning blei teken til følge av juryen.
Blant anna riksadvokat Tor Aksel Busch har peika på dette som problematisk, og eg deler den bekymringa.
Når det gjeld korleis jussen skal bli brukt i den konkrete saka, gjev i dag fagdommarane juryen rettsbelæring før juryen trekk seg tilbake. Deretter er juryen overlatt til seg sjølv. Eg trur at ein meddomsrett, der fagdommarane er med i sjølve beslutningsprosessen, i større grad sikrar at denne forståelsen heile vegen er korrekt. I tillegg har fleire saker i dag enn tidligare eit komplekst saksinnhold. Deltaking frå dommarar med erfaring frå liknande saker, kan då bidra til auka forståing av sakskomplekset. Det må i så fall vera betryggande for alle parter, ikkje minst for tiltalte sjølv.

I 1887 var det store sosiale skildnader på embetsmenn og vanlige folk. Med ein godt opplyst og høyt utdanna befolkning, er dette langt frå tilfellet i dag. Trua og tilliten til autoritetar er tilsvarende synkande. Hovedgrunngjevinga for ei rein lekfolksjury er difor ikkje lenger til stades.

Det er dermed langt mindre grunn til å frykte at lekdommarar jamt over vil la seg overkøyre av fagdommarane på grunn av deira autoritet som dommar. Ordninga med at fagdommarar og lekdommarar sit samen og bestemmer, fungerer godt både i lagmannsrettane og tingrettane, og eksempla er mange på at lekfolk ikkje nødvendigvis sluttar seg til fagdommarane sine konklusjonar.

Dersom juryordninga vert avvikla, ser eg likevel at det kan vera klokt i dei mest alvorlige sakene å styrka lekmannsdimensjonen ytterlegare. Ein stor meddomsrett samansett av tre fagdommarar og seks lekdommarar, vil kunne gje eit sterkt lekmannsinnslag, samtidig som kravet til rettstryggleik vert godt ivareteke.

Eg meinar dagens juryordning utan grunngjeving er problematisk på grunn av mangel på openheit, etterprøving og rettstryggleik.

Det som derimot ikkje vil styrka rettstryggleiken er ei grunngjeving skriven av fagdommarar i etterkant utan at desse har vore med i diskusjonen undervegs. Det er på høg tid å bytta ut den gamle juryordninga med ein stor meddomsrett.

Takk til Aps programkomité!

Arbeiderpartiets programkomité har foreslått å fjerne statsstøtten til pelsdyrnæringen, og samtidig gi omstillingsmidler til pelsdyroppdretterne.

Det er ikke mange som vil bli berørt. I 2007 var det bare 457 pelsfarmer igjen i Norge. De siste årene har det blitt færre farmer jevnt og trutt. Antallet er faktisk halvert i løpet av de siste ti årene. Det er regnet med ekstra stort frafall ved årsskiftet 2009, fordi det nå er kommet krav om minstestørrelse for bur. Mange vil heller legge ned enn å investere, med finanskrisen i bakhodet.

Det er under 600 årsverk i næringen, medregnet fôrkjøkken. Pelsdyroppdrett er en typisk tilleggsnæring, så mange har annen jobb ved siden av. Kilden for tallene er Norsk Institutt for landbruksøkonomisk forskning. Tall fra Omsetningsrådet viser dessuten at pelsnæringen har budsjetterte inntekter på kun 240 millioner kroner i 2009.

Over 90% av all pelsen eksporteres. Avvikling av norsk pelsnæring vil bidra til å redusere interessen for pels i Østen, fordi norsk næring aktivt bidrar til å øke etterspørselen der gjennom aggressiv markedsføring. I dag er Norge en eksportør av dyreplageri ved å sende pels til den andre siden av jordkloden.

Flere opinionsundersøkelser viser at et flertall i befolkningen i Norge er mot pelsdyroppdrett, og bare 8% oppgir å ha kjøpt klær med ekte pels i løpet av de siste fem årene. Det vil altså ikke bli noe savn etter hverken pelsene eller næringa.

På vegne av alle som er glade i dyr i Norge vil Dyrevernalliansen gratulere Arbeiderpartiets programkomité med et fremtidsrettet forslag. Det er på tide at sentrale politiske partier tar velgerne på alvor, og setter hensynet til dyrevelferd over en marginal binæring som landet kan klare seg uten.

Live Kleveland, informasjonsansvarlig i Dyrevernalliansen www.dyrevern.no